بررسی جایگاه بهرهوری انرژی در برنامه هفتم توسعه
علیرغم سابقه هفت دهه برنامهریزی توسعه در ایران، فقدان یک ساختار نظاممند در فرآیندهای تصمیمگیری منجر به شکاف عمیق میان شاخصهای اقتصادی کشور و استانداردهای توسعهیافتگی شده است. یکی از پیامدهای ساختاری این ضعف، ناترازی عملیاتی در زنجیره تولید و مصرف انرژی است که منجر به بروز بحران در امنیت انرژی ملی گردیده است. با توجه به عدم تحقق اهداف کمی صرفهجویی در برنامه ششم توسعه، ضرورت دارد در تدوین لایحه برنامه هفتم، ابتدا تحلیل گویای علل شکست سیاستهای بهینهسازی پیشین صورت گیرد تا اهداف جدید بر پایه ظرفیتهای واقعی و واقعیتهای عینی طراحی شوند. در شرایط کنونی، اصلاح الگوی مصرف و ارتقای بهرهوری انرژی، تنها راهبرد عملی برای صیانت از منابع ملی و پایداری تولید است؛ اما با توجه به پراکندگی ارکان تصمیمساز و پیچیدگیهای مدیریتی، ایجاد همسویی استراتژیک میان وزارتخانههای متناظر و تدوین یک نقشه راه اجرایی برای حذف رویههای زائد اداری الزامی است. در نهایت، برای اجتناب از تکرار الگوهای شکست در اسناد توسعهای، سند برنامه هفتم باید با رویکردی دقیق، شفاف و متناسب با اقتضائات محیطی تدوین گردد تا به عنوان یک ابزار راهبردی برای گذار از بحران انرژی عمل نماید.
راهکارهای پیشنهادی در راستای بهبود بهرهوری انرژی
روند شاخص شدت مصرف انرژی ایران و روند معکوس آن در مقایسه با میانگین جهانی بهخوبی نشان میدهد که تلاش نهادها و سازمانهای مختلف در زمینه بهرهوری انرژی در کشور، آنچنان که باید و شاید اثربخشی لازم را نداشته است. در ادامه راهکارهایی در خصوص بهبود بهرهوری انرژی پیشنهاد شده که ضروری است در برنامه هفتم توسعه کشور به آن پرداخته شود. اگرچه تنها ارائه راهکار کفایت نمیکند، بلکه ضروری است، نقشه راهی برای اجرای راهکارها و شاخصهایی برای ارزیابی درصد تحقق و اثربخشی آن ها در نظر گرفته شود.
- اصلاح قیمت حاملهای انرژی
- لزوم بازاندیشی در ساختار مدیریت انرژی کشور
- برطرفکردن موانع اجرای قوانین و مقررات بخش انرژی
- توجه به اهرم توسعه فرهنگی
متن کامل گزارش منتشر شده در ماهنامه سازمان ملی بهره وری ایران در لینک زیر قابل مشاهده است: